A
M'SÒ MÉSS A CANTÉ
A m'sò méss a
cantè c'l'è bela séra,
i nùval röss i ciôta e sôl che càla,
l' ombra int la fônda la s'è fàta néra
e dôrma al bèss-ci t'e caldìn dla stàla.
A m'sò méss a
cantè ch'l'è bèla nòta
l'arlùs la prèma stèla zirandlòna,
arvéss la tu finestra, o burdliscòta,
e stàla da sintì la mi canzòna.
Se la mi vôsa
la nn'é tènta cièra
e la chìtara la jè un po' scurdèda,
ascôlta sènza fè tènta cagnèra
cumpàgna s'a t'faséss 'na serenéda.
Se la mi vôsa
la nn'è tènta fôrta,
e côr l'è un brigantàzz che mai s'invècia
e se t'avré e curagg d'arvi la pôrta
a te farò sintì cun un'urècia;
se la mi vôsa
la t'paréss un fiôr
che pò sbuzzlè la séra a l'Evmaria,
quest l'è un mirècul ch'u l'pò fè l'amôr
quènt u s'cumpàgna cun la puisìa.
|
