Ritorna

C'SA VÙT MÀMA

Quènt a séra babìn,
ta m' ciamèva,
a lassèva i mi zùgh
e söbit
a curìva da té:
"C'sa vùt, màma?
a so qué".

Un lìbar,
un bès,
un tròcal ad pân,
'na carèzza :
l'éra tött e mi mònd,
t'cìrta té.

Adès che t'cì môrta
n'impôrta
ta m'ciéma,
làss ch'a zùga
un tantìn cun la vìta,
e s'a pérd
e s'a vìnz
làssum fè:

ta m'é insgné,
da la cöndla,
che la vita
l'è una gran sbirindöndla;
che campè
e vö dì tribulè.

Parò
se t'avdéss e tu fiôl a luttè
contra un mèl ch'un pardòna,
ciémal söbit
ch'un n'ha vöja ad stantè

Ciéma!
E t'avdré
ch'a t'arspönd cmè una vôlta:
A t'vöj dì
int e pùnt ad murì
al parôli d'un dé:
"C'sa vùt màma?
a so qué!".