|
III. - GALLUS MORIENS
Hic hic ubi ictus volnere candidum |
| 110 |
pectus sarissae figit humo manum
et colla torquatus reflexit
languida poplitibus solutis,
notis obibit fluminibus procul
viscique sacri robore fertili. |
| 115 |
Non, brenne, Theutates viarum
te inmemorem, sate Nocte, ducet.
Hic hic obibis. Nunquam utinam tui
vox illa et Euris nuncius ocior
venantis in silvis opacis |
| 120 |
attonitas pepulisset auris!
Sublimis auras saeva secans volat
atque in Gebennas se adlevat arduas,
defertur ad vallis et innat
flumina praetereunte penna,
|
| 125 |
pervadit atro dira silentio
lucos rigentis vox volucris, nigras
repente debacchata pinus
exagitat tacitasque quercus.
Haec clamat ingens ornus et audiens |
| 130 |
procera fagus iussa repercutit,
haec ilices mandata tradunt
letiferis resonare taxis,
haec, bobus agrum dum colit, excipit
manumque buri rusticus erigit, |
| 135 |
haec pastor exclamansque terret
graminibus pecudes quietas,
haec inter umbras iam druidae stupent
circum tuentes aurea sidera,
et pensa nocturnum trahentes |
| 140 |
ante focum trepidae puellae.
Sic Haedui Auscique et Senones ruunt
quique arma nigris pendula quercubus
quique ultimi admirantur undam et
saxa laris resonantia albis.
|
| 145 |
Utcumque saxis debilitant mare
illic procellae, litore plurimus
densetur ambactus minacique
Oceano minitantur hastis,
urguente et aestus inruit impetu |
| 150 |
caterva, harenae iam cumulos levis
extollit atque undas tolutim
quadrupedante quatit tumultu.
Conantur et perrumpere pectore
equi et viri undas caedere mataris; |
| 155 |
ast agmen indignatus amplo
reppulit Oceanus fragore.
Mox pervicaces carmina concinunt
instructi et acri gaesa vibrant manu...
hic te atrior stratum silenti |
| 160 |
Oceanus novos ambit aestu,
dum forte nautae flumine leniter
labentis absens cantica percipis
aut aure garritum natantis
aerium moriens alaudae. |