Lunedì 25 ottobre 1999
pistone@mclink.it
strenua nos exercet inertia
Hor.
|
IV. - IANI NEMORINI SILVULA
AD HERMENEGILDUM PISTELLIUM
|
| 165 |
Cum me terra gravi pondere presserit
oblitum penitus luminis et mei,
seu frontem glacies vulneret inscio,
seu rupto eliciat sol violas sinu;
me quaerent oculis forte fidelibus |
| 170 |
errantem pueri per tacitas nives,
me cernent vitreo vespere devium
iuxta prata croci florida virgines.
Tum quicumque aderit, candidus aut puer,
aut virgo roseo vertice fulgida, |
| 175 |
circum per nebulam forsitan audiat
quae dixi gracili carmina tibia.
Non omnis moriar, si quid olet novum,
si quid silva sonat non aliis prius
auditum, tepidas si memor areas |
| 180 |
nostri garrulitas inplet hirundinum.
|
|
Si verbo residem reddere ventuli
quo frons arida decerpitur inpetum,
si pascentis apis murmur et aurea
dulcem ad sidera neniam,
|
| 185 |
si possum in viridi colle volubilis
alas, quis molitur parva inopis seges,
aut longa in nebulis agmina pingere
et clangentis iter gruis;
cur lucos strepitu terribili tubae |
| 190 |
cur pulsem gregibus candida pascua
vates? insequitur per tremulas pavor
auras et volucrum fuga.
Quid te raucisonis cornubus attinet
auris atque hominum corda lacessere? |
| 195 |
quid diri accipitris tu similis malam
laetis perniciem canes?
|
|
Me non discolor institis
aut mannis rapidis trita iuvat via:
me saltus iuvat avius |
| 200 |
multoque impluvium passere concinens.
Non plebs per cuneos frequens
non festiva movet turba faventium:
sed vox libera candidi
fratris, sed tacita pressa manus manu.
|
| 205 |
Quin praebere silentibus,
quos umbra cohibet terra cupressina,
aurem mi satis est, pia
si dicat genetrix « Macte, puer, puer ».
|
|
En unquam adspiciam quercubus obsitum et |
| 210 |
mollem populea fronde Lucretilem et
quae manantibus ima
lymphis obstrepit Usticam?
Nunquam: sed volucri mente sequor tamen
vatemque in latebris dulcibus adloquor; |
| 215 |
una putris in umbra
fani iam sedeo tacens:
iamque, et multa senex comiter auribus
instillare meis, dum viridi movent
spinum in saepe lacerti, et |
| 220 |
illud « Magna memor fuge ». |
|
Cum pulsae latiae dulce fides pollice murmurant,
oblita videor tum veterem mente resurnere
vitam, lapsa gravi tum recolo saecla silentio,
tum iam visa novis obstipeo luminibus videns.
|
| 225 |
Nam sacra tacitas mane via pergere virgines,
in Cois vitream prospicio fulgere Lesbiam;
nunc multis inhio templa togis candida, nunc forum
mi stridet lituis, mi galeis undique fluctuat.
Procedunt nivei rite boves cornibus aureis, |
| 230 |
albis currus equis atque rotis plaustra sonantibus...
Sed quas inmemori corde premo sollicitudines?
iam fusis oculi cur iterum nunc lacrimis madent?
quis indigna sacris laesa dolent bracchia vinculis?
quos lucos tacitos, quae croceis robora floribus, |
| 235 |
quos segnes Arares ambigui fluminis adpeto
frustra, quam rutilam caeruleae virginis heu comam?
|
|