|
VI. - COLONI AFRICI
Audite, gentes. Si procul absumus
totoque terrae dividimur globo,
cui vix adhaerentes labamus
oppositis aliunde plantis:
|
| 265 |
cum Vesper istic sidera congreget
dum sol renascens hinc fugat, atque idem
vos tempus in somnis quietos,
nos habeat vigiles in armis,
ut fecit altum sacra silentium
|
| 270 |
nox et locuntur sidera nutibus,
interiacentem vel per orbem
perpetuas equitare turmas
audite, gentes. Nos populus focis
confessus hostem depulit hospites,
|
| 275 |
quod rastra cultorum secutus
in salebris stupuisset aurum.
Tum quidquid ipsi proscidimus soli
primumque visas hic segetes, domos
non ante constructas, stupente
|
| 280 |
barbaria, populantur igni.
Quid nos? Pruinis semper et aestibus,
ad nostra passim nuda novalia
visenda, direptas ad urbes,
ad vetitas equitamus aras.
|
| 285 |
Non solitudo, non fluvii tenent
montesque, non nos et crucibus minax
telisque tormentisque multus
hic marium solidique manceps.
Audite, gentes: acrius hinniunt
|
| 290 |
terramque crebri suffodiunt equi
pugnamque odorati supremam
forte cient socios ad arma.
Heu! propter uxor strenua frondibus
in fortuitis non cubuit, Vale
|
| 295 |
dictura, dum posthac rebellis
spem generis fovet intus alvo.
Traxere longe progeniem novam
matresque fidas, haud veriti, velut
armenta cum pullis in herbis,
|
| 300 |
immerito cohibere vallo.
Odere lectos qui subolem ferant
vitaliorem, scilicet, integros
odere natos qui sub auras
vimque gerant animosque patrum.
|
| 305 |
Nox alma vos et lassa quies habet,
dum tota vestris sub pedibus ruit
haec gens in hostes et salutat
iussa mori peritura solem.
Quid vos? Iacetis: nam nihil attinet
|
| 310 |
fortes creari, vivere fortium
hoc quantulumcumque est, et esse
qui valeant satis in leonem.
Id, dormientes, id dare vos, nefas:
unos virorum qui gelide viros
|
| 315 |
auditis imbelli necari
iam numero puerosque tabe. |