|
VII. - AD VICTOREM REGEM
ANNO ITALIAE LIBERATAE L
Hic tu manebis, conditor, optime.
Terramque frustra magnus equus fodit,
tamquam peracturus diremptam
|
| 320 |
nocte viam dubiamve pugnam.
Consistat. Absunt iam litui procul.
Vanescit omnis clamor. Obit furor
ceu sidus infestum. Renidet
Pax roseo veneranda caelo.
|
| 325 |
Haec ara Pacis, fortis eques, tuae.
Te rura caelum nutriat augure
frugesque sol felix ab arvis
eliciat latiusque raster.
Ac temptet altis oppida sibilis
|
| 330 |
foedetque fumis ignipotens labor
dum dulcis umbra lar et unum
quemque suus iuvet hortus aura.
Maestos sequatur carior exsules
antiqua mater nec sinat immemor
|
| 335 |
errare per diversa terrae
solivagos inopesque iuris.
Nostri revisant litora navitae,
quodcumque nobis paruit aut patet
per nos, et acres classe certent
|
| 340 |
velivolum perarare caelum.
Magnis iuventus maior avis suo
fungatur ultro munere nec bonas
detrectet artes nec pudorem et
casta modum veteresque mores.
|
| 345 |
Aedes nitenti congreget atrio
parvos Quirites et docili beet
virtute. Quos auscultet altrix
Italia Italiam canentes.
Hic tu manebis, pacifer, aereus.
|
| 350 |
Frustraque terram magnus equus cavet.
Quod si Latini, Victor, olim
« Mars vigila! » clupeos moventes
dicemus, armis cum fragor ingruat
circum recussis, clangor ad ultimum
|
| 355 |
certamen erumpentis ensis
quo placidae tremat ara Pacis,
clangore longo tunc iterabitur
clivoque sacro Ianiculum procul
atque ensis ensi duxque regi,
|
| 360 |
quod solitus, resonabit: « Adsum! »
et fluctuantem subter equis suam
prorsus videbunt Italiam mari
terraque supremae perennesque
excubiae geminusque vindex. |