|
VIII. - MARGARETHAE SABAUDAE ITALORUM REGINAE
|
| 365 |
Sibilat venti grave vis nivemque
montis in celsos rotat usque muros,
qua silent late loca solitudoque
ardua candet.
Stat iugum summum glacieque vinctum
|
| 370 |
fumido pendet pelago globosque
nubium pinna superante, caelo
mergitur alto.
Insulae solo nova forma caelo
pendet: hanc ambit taciturnus aestus
|
| 375 |
nubium, nix et proprii refulget
lumine caeli.
Crassa quae campos premit atque taetris
cuncta caligo nebulis recondit,
usque ubi vasti pelagi remotus
|
| 380 |
flectitur arcus,
eximat nobis utinam supinae
turbidas curas et amara vitae,
quaeque volvuntur per opaca, recte
non cupienda!
|
| 385 |
Nos poli convexa beent sereni,
quae fluunt ventis, velut aequor undis,
singula et purus referentis astra
culminis albor!
Namque cor nobis nitet hic et aer,
|
| 390 |
hic patet nobis animusque caelumque,
hinc petit mens iam per inane fines
fine carentes;
hinc et ex ampla nivium corona,
qua patescentes sinuantur alpes,
|
| 395 |
spiritus, praesente deo, videtur
flare per orbem.
Euge! iam sese rota solis effert
aurei: lento gradiens triumpho,
dive Sol, caelos humilesque terras
|
| 400 |
lumine lustras.
Tum super pigras nebulas globosque
nubium molesque gelu rigentes
aestuant undae roseae micantque
culmina circum.
|
| 405 |
Auream sic te, perhibent, pater Sol
in iugo stantem radiavit auspex,
regium libras dum animum fugaces
mentis in alas.
Tum gravi pictum pietate vultum,
|
| 410 |
lenius quo nil leviusque risit,
attigit sol exoriens, suoque
numine complet.
Tum tibi temptat pia corda regnum
pace compostum stabilisque rerum
|
| 415 |
sanctitas virtusque, fidelis et con-
cordia fratrum.
Tum fidem, Regina, fere sub albam
per genas offundit amor ruborem,
tum reclinatis oculis inest lux
|
| 420 |
consiliumque,
dum tibi Sol et bona pollicetur
augur et dulci decus omne proli,
rite dum subiecta iugo coruscant
culmina flammis. |