|
XXII. - AD PIMPIUM
Dum rusticorum turba canentium
|
| 635 |
vincit maniplos, Vergilius Maro
conspectus effetis in arvis
ipse supercilio vocavit
atque in recisae me stipulae toro
iuxta sedentem sub patula piro
|
| 640 |
compellat: « O nostri per annos
immemores memor usque, fili!
credamne? tellus nostra nepotibus
haec magna frugum, magna parens virum,
iam sordet, et romana vatis
|
| 645 |
oppida dedidicere carmen.
Heu! iam latine scire pudet! pudet
priscae minores artis et imperi!
Qui possit in ludis alumnus
Italiae recitare laudes? »
|
| 650 |
Qui possit, est iam dicere: tu potes,
maiora matri pollicitus tuae
patrique. Coepisti: propinquas.
Macte fide studioque, Pimpi.
Castro Vetere, Id. Quintilibus.
|